„Daphne”, gips, 2016

Fragmenty pracy pisemnej na temat wykonanych rzeźb do dyplomu licencjackiego, napisanej w 2016 roku, w nieco zmienionej formie. Tekst zawiera tło podjętego w rzeźbie tematu, opis techniczny pracy, oraz osobiste zapiski, będące refleksją o sztuce, jak i zbiorem myśli związanych z pracą twórczą oraz rzeźbą. Ich główną myśl zawarłam w ostatnich słowach tekstu.

Rzeźba ,,Daphne” przedstawia akt kobiecy. Inspiracją dla pracy stała się mitologiczna opowieść o nimfie ,,Daphne”, która uciekając przed zakochanym w niej bogiem Apollo przemieniła się w drzewo laurowe. (…)

Celem zawartych w formie rozwiązań było ukazanie mitycznej nimfy w trakcie transformacji przy rezygnacji z dosłowności przedstawienia, obecnej w dziełach przeszłych pokoleń artystów. Zabiegi w układzie kompozycji miały za zadanie doprowadzić odbiorców rzeźby do gry skojarzeń. Rzeźba stała się próbą wydobycia w kobiecym akcie wrażliwości drzewa – jego ciężaru, statyki i spokoju połączonych z delikatnością i ulotnością jego poszczególnych części.

Rzeźbę utrwaliłam w ceramice ze względu na jej naturalne pochodzenie, które także nawiązuje do pośrednio pojawiającego się w pracy motywu natury. Wybór materiału, z którego powstanie rzeźba jest ważny nie tylko na etapie wykonywania formy negatywu, ale może okazać się istotny również w trakcie procesu twórczego – w niektórych rzeźbach wymagania technologii odlewu mają wpływ na budowanie układu formy przestrzennej pracy. Podobnie do rzeźb mających zostać docelowo odlanych w mieszaninie z betonu, rzeźba przeznaczona do ceramiki powinna być zwarta, nieażurowa, statyczna. Decyzję o wykonaniu rzeźby w ceramice podjęłam w ostatnim etapie pracy nad rzeźbą w glinie i tym samym jej realizacja stała się wyzwaniem ze względu na jej wymiary, obecne w rzeźbie ażury oraz ciężar masy górnej partii rzeźby w stosunku do dolnej. Wykonanie rzeźb ceramicznych potraktowałam jako rodzaj eksperymentu, także z uwagi na konieczność przygotowania pieca o odpowiednich rozmiarach do wypału rzeźb. Krótki czas do obrony dyplomu i niepewność związana z powodzeniem zaplanowanych działań na czas były czynnikami, które skłoniły mnie w końcowej fazie pracy nad ceramiką do podjęcia decyzji o wykonaniu rzeźby w gipsie. Na pracę dyplomową ostatecznie składały się rzeźba gipsowa, dwie rzeźby ceramiczne górnej partii rzeźby oraz jedna rzeźba ceramiczna dolnej części. Rzeźby z ceramiki ułożyłam na niewielkich podwyższeniach z cegieł szamotowych, które wcześniej wykorzystałam jako części pieca, przygotowanego do wypału rzeźb.

„Daphne”, ceramika, angoba, 2016

(…) W bliskiej mi interpretacji opowieść o przemieniającej się w drzewo nimfie jest metaforą człowieka i otaczającego go świata, którego uosobienie stanowi bóg Apollo. Daphne natomiast może zostać przyrównana z człowiekiem, który zanurza się w rzeczywistość sztuki, co wypełnia się w wymiarze symbolicznym w motywie przemiany w drzewo. Bycie w sztuce zdaje się wyborem życia w zgodzie ze sobą, w oddali od roszczeń płynących ze świata. Jako drzewo pozostaje się jednak poza – to wybór, który związany jest ze swego rodzaju niepowodzeniem. Zaciera się jedynie pozytywne ujęcie, pozbawione cienia, ponieważ niezależnie od niesienia przez sztukę dobrych wartości, będąc na jej drodze, przychodzi doświadczenie pewnej samotności.

Rzeźba ,,Daphne” była zwieńczeniem kilku lat pracy rzeźbiarskiej podczas studiów. W sytuacjach, zarówno tych dobrych, jak i tych niespokojnych, praca nad rzeźbą niosła chwile swego rodzaju zapomnienia. W niej zawarłam spokój i milczenie, koncentrując się na pracy. W rzeźbie odnalazłam pewien rodzaj ciszy, szukając dystansu wobec tego, co przynosiły wydarzenia. Cisza ma różne tony i można jej doświadczyć – każdy w inny sposób. W tamtym czasie, doświadczenie ciszy podczas pracy nad rzeźbą przyniosło słowa i myśli, te niewypowiedziane, zapisane poprzez dotyk w formie rzeźby.